“MÜƏLLİM” DEMƏ
“Bəy” söylə, “yoldaş” de, “vətəndaş” çağır,
Hər yetən insana “müəllim” demə.
Bəlkə, heç pedaqoq deyildir fağır,
Yerindən durana “müəllim” demə.
Həkimə “həkim” de, polisə “polis”.
Nə vaxtdan müəllim olub mühəndis?
“Müəllim” deməsən, inciyər rəis?
“Cənab” de sən ona , “müəllim” demə.
Bilsən, dil nə çəkir sənin əlindən,
Yersiz bir kəlmə də çıxmaz dilindən.
Barı, xəcalət çək müəllimindən,
Ayıbdır, çobana “müəllim” demə.
Müəllim bir ali insan olsa da,
Lovğalıq eləməz imkan olsa da.
O da öz işində bağban olsa da,
Ancaq sən bağbana “müəllim” demə.
Sözü düz deməsən, qiymətdən düşər,
Mənası dəyişər, zinətdən düşər.
Müəllim özü də hörmətdən düşər,
Avama, nadana “müəllim” demə.
Sən də, Bayram Novruz, fikri səlis de,
Yaxşıya yaxşı de, pisə də pis de.
“Mirzə” de, “katib” de, sözü dürüst de,
Hər yazı yazana “müəllim” demə!
Bərəkət versin
Demirəm, kasıbam, pulun — param yox,
Allah olan vara bərəkət versin!
Süfrəmdə bir tikə belə haram yox,
Ağacımda bara bərəkət versin!
Ömür hər insana verilən paydır,
Dayanmaz yerində, o, axar çaydır.
Əvvəli «hay-hay»dır, axırı «vay»dır,
Gah ağdır, gah qara, bərəkət versin!
Üzümü ağ etdi balam- övladım,
Verdiyim tərbiyə,öyüd, savadım.
Qaçmadım dalınca milyon manatın,
Bəs etdi azpara, bərəkət versin!
Dostları görəndə açıldı eynim,
Onlar olmayanda bilmədim, neynim.
Rahatdır ürəyim, sakitdir beynim,
Sədaqətli yara bərəkət versin!
Bayram, təb gələndə şeir yazıram,
Sözləri ürəyim deyir, yazıram.
Tapacam onlardan xeyir, yazıram,
Rəbbim qoy əşara bərəkət versin.
