Artıq böyüdüyünü nə vaxt hiss edirsən?
Hansı daha pisdir – döyüb-söyən valideyn(lər)in yanında olmasına qatlanmaq, yoxsa onlarsız əziyyətlərə dözmək?..
Liliana Korobkanın “Kinderland” kitabı haqqında ədəbiyyatşünas alim Mətanət Vahidin sosial şəbəkə hesabındakı paylaşımından.
Bir gün görürsən ki, daha uşaq həyatı yaşamırsan. Liliana Korobkanın 12 yaşlı Katerinası kimi. Bu yaşda insanın əsas işi məktəbə getmək, dostları ilə vaxt keçirmək, oyunlar oynamaq, xırda şeylərə sevinməkdir, elə olmalıdır yəni. Kristina isə valideynləri üç balaca uşağını evdə qoyub işləmək üçün xaricə getdiklərindən həm qardaşlarına, həm də özünə “ana” olub, “ata” olub.
Səhər oyanan kimi məsuliyyət hissi də balaca çiyinlərinə yüklənir. Qardaşlarının qayğısına qaldıqca yorulur, bezir, böyüyür…
“Kinderland” uşaqların məcburən böyükləri təqlid etdiyi, oynandıqca həyatın gerçəyinə çevrilən oyundur.
Roman Kristinanın valideynlərinə yazdığı cavabsız məktublar üzərində qurulub. Onun uşaq sadəlövhlüyü ilə izah etdiyi müşahidələri isə dəqiq, bəzən də ironikdir.
Korobkanın əsəri ölkənin sosial vəziyyətinin uğurlu bədii həllidir. Moldovada çox sayda valideyn pul qazanmaq üçün başqa ölkələrə gedir və uşaqlar ya nənə-babaları ilə, ya da başsız qalırlar – hər iki halda, atalı-analı atasız-anasız. Bizdə ailə başçılarının qazanc dalınca başqa ölkələrə üz tutması kimi…
“Kinderland”ı oxuduqca yaranan suallardan biri də bu oldu mənimçün: hansı daha pisdir – döyüb-söyən valideyn(lər)in yanında olmasına qatlanmaq, yoxsa onlarsız əziyyətlərə dözmək?..
Romanın sonunda Kristina nənəsinin öldüyünü öyrənib ağlayır. Görünür, nənənin öldüyünə kədərləndiyi qədər valideynlərinin bu səbəbdən qayıdacaqlarına da ümid edir. Bəs qayıdacaqlarmı?..
Yeri gəlmişkən, “Park” nəşriyyatının çap etdiyi “Kinderland” romanını rumın dilindən Jalə İsmayıl tərcümə edib.
