Hislərimə qəm düştü
Nə bəstələr yazarmış bülbül sevdiyi gülə —
Dinlədim nəğməsini, gözlərimə nəm düştü.
Sənsə bu əndamınla, avazınla mürgülə,
Bəs köhnəldi kağızlar, əlindən qələm düştü…
Gözlərindəmi dondu dərvişimin vüsalı,
Orta çağlarda qaldı getdi əli əsalı.
Qutsilər gəlsin artıq, ansın Eyyub misalı,
Eşqindən yananların dilinə zökəm düştü.
Dəbdən düşdü dəyərlər, rəvacdadır səfalət,
Haqq parayla satılır, yağmalandı ədalət.
Küheylanlar dayanmış, üç əsirlik ətalət,
Zaman əridi getdi, bizə də bu dəm düştü.
Ərşə dayandı alov, yandıqca yandı durdu,
İçimdəki umudu sanki aldı – sovurdu.
Ötələrdən münadi baxıb boynunu burdu,
Ürəyimə bir əfkar, hislərime qəm düştü.
Əbru-atlas geyəli insanlıq oldu üryan,
Nə piri, nuru qaldı, nə ürəklərdə püryan.
Şamla aranır oldu, kimde axlaq-ı Quran?
Qasr olundu Kəmalat, bəxtimizə kəm düştü.
Müqəddəsat köhnəldi, sandıqlara basıldı,
İndi necedir Mushaf, öncələri nasıldı?
Masalardan yığıldı, divarlardan asıldı,
Boynunu bükdü əlif, ləm-əlifdən ləm düştü.
Metallik, jaz gələli, küflənən şey təfəkkür,
Meyxana və rep gəldi, unuduldu təzəkkür.
Dünya alimle doldu, qalmadı mütəfəkkir,
Mənəviyyat elminin üstünə gizəm düştü.
Məni
Qəlbinə qurduğun dar ağacında
İpə keçir gülüm, as öldür məni.
Orda sevda seli, hiss burulğanı,
Varsa, gür yerinə bas öldür məni.
Sevdam boynu bükük, köksündə qəhər,
Axı mən nə edim — dözüm bir təhər.
Hər küskün baxışın ömrümə zəhər,
Nə olar, son dəfə küs, öldür məni.
Təsəlli, təskinlik yanımdan ötər,
Bu eşq nə doyurmaz, nə bizə yetər!
Bərabərliyin zor, hicranın betər,
Əlini əlimdən kəs — öldür məni.
Bu od-alov hardan etdi sirayət,
Artıq dayanmağa yoxdur dirayət.
Nə bu şükürsüzlük, nə bu şikayət,
Bari bir azcıqda sus öldür məni.
İstədim ömrümü səninlə bölüm,
Bəlkə bu həyatdan yaxşıdır ölüm!?
Baxanlar “kimsəsiz” deməsin gülüm
Bağrının başına bas, öldür məni.
