Dərd çox, həmdərd yox..
Düşmən qəvi,tale zəbun…
Ofisdən isti-isti..
İsti-istini də elə həvəslə və fərəhlə yazıram ki,sanki camaat istiyə möhtac qalıb..
Bu havada yazı yazmaq çətin məsələdir. Açıq səma altında işləyəndə adamın içindəki yazıçı da, şair də, filosof da bir kölgəliyə çəkilmək, tətilə getmək istəyir. Yeri gəlmişkən yadıma möhtəşəm iz salmış iki misranı deyim,sonra davam edərəm..Mən təəssüf ki,müəllifini unutmuşam,bilənlər şərh bölməsinə yaza bilər.
«Ağac kölgəsində günüm xoş keçir,
Adam kölgəsinə səsləmə məni»…
Qayıdıram istiyə.. Bu gün hava elə istidir ki, adamın bütün düşüncələri də,fikirləri də tərləyir.
Ofisimdəyəm, ofis demişkən.. mənim ofisimin tavanı göydür, lampası günəş. Yuxarıdan od tökülür, aşağıdan da asfalt günəşdən yediyini qaytarır. Külək də ki,hələlik məzuniyyətdədir.
Belə havada nə yazasan ki…
Belə havada insanın ağlına yalnız çimərlik gəlir, dostlar gəlir, soyuq,buz bulaqlar gəlir…
Bir rayon səfəri, bir kənd mənzərəsi, dağlar,maşının pəncərəsindən içəri dolan sərin dağ havası. Kənarda günəbaxan tarlaları. Bir də vaxtın hökm edə bilmədiyi uzun günlər.
Bu gün bir az dadlı-tamlı yaşamaq işləməkdən daha vacib görünür.
Rəsul Rza demiş, söz çıxıb ceyran belinə.
Bəlkə axşamüstü kölgə düşəndə sözlərin yaxası keçə əlimə.. İsti adamın həm gücünü, həm romantikasını əlindən alır.
Qurbanolduğum doğrudan da son günlər günəşi normadan artıq işlədir. Heç olmasa günəşi dörd-beş saatlıq iş rejiminə keçirə.
Nə isə o onun öz işidir. Qarışmıram. Elə belə sözdü dedim.
Yazacağım-pozacağım məsələ bu deyil. Yazacağım məsələ odu ki, bir vaxtlar adamlar sabahı gözləyirdi, sabahdan gözləntiləri olurdu. İndi səhər açılır, amma adamın içi açılmır. Gün doğur, amma ümid doğmur. Hər gün yeni bir hesab, yeni bir cərimə, yeni bir pis xəbər, yeni bir yalan vəd…
Yəni ki, köhnə yaraların üstünə, təzə bir yara..
Dərd çoxdur. Elə çoxdur ki, artıq heç kim başqasının dərdinə ağlaya,yana bilmir. Hamı boğulur.
Bir tərəfdə dil-boğaza qoymayan, öz sərsəm və səfeh məsləhətləriylə xalqı ələ salanlardı, o biri tərəfdə dözüb susanlar!
Sözün dəyəri qalmayıb. Həqiqət yoxa çıxıb, tapsalar ona da vergi ödədəcəklər!
Deyirlər səbr edin. Nə qədər?
Bir insanın içində nə qədər dözüm olar? Nə qədər boğular? Nə qədər susar?
Kağız üstündə hər şey yaxşı görünür. Amma bazara girən bilir. Aptekə girən bilir. Kirayə verən bilir.
Bir ucdan cərimələr çoxalır, qaydalar sərtləşir,tələblər artır. Amma insanın gücü artmır. Maaş artanda qiymət qabağa keçir. Ümid artanda qorxu qabağa keçir.
Ən ağır olan odur ki, insan bir gün oturub hesablasa ki, mən nə vaxt yaşadım?
Bu sualın qabağında əli ətəyindən uzun qalar..
Bir yerdən sonra adamın dərdi çörək olmur. Dərdi insan yerinə qoyulmamaq olur.
İnkişaf gözəldir, inkişafdan danışmaq ondan da gözəldir,amma inkişaf yalnız hündür binalardırsa əndirabadi tikililərdirsə, bəs niyə içimizdə bu qədər uçurum var, uçqun var?
İndi mən düşünürəm ki,bu dünyanın ən yorğun adamları müharibədən qayıdanlar deyil hər gün eyni monoton, yeknəsəq, yoxsul həyatı yaşayıb yenə sabahı eyni yola verən adamlardır.
Düşmən qəvidir, çünki açıq gəlmir. Gah qiymət artımı kimi gəlir, gah qorxu kimi, gah da yalan vəd kimi soxulu ömrümüzə.
Tale zəbundur, həm də ona görə ki. biz onu belə görməyə məcbur olmuşuq.
İnsan çox şey istəmir ki, yaşamaq istəyir,rahatlıqlıq istəyir,güvən istəyir, ədalət istəyir…
dərd çoxdur, həmdərd yoxdur,düşmən qəvi,tale zəbundu.
Bir vaxt oxumuşdum ki, hardasa uzaq bir ölkədə qəbir daşlarının üstünə insanın neçə il yaşadığını yox, neçə il həqiqətən yaşadığını yazırlar.
Bəzisinə üç gün.
Bəzisinəə beş il.
Bəzisinə on iki il.
Çünki qalanı sadəcə nəfəs veib-nəfəs almaq imiş.
İnsan doğulur, böyüyür, işləyir, gözləyir, dözür, qorxur, hesablayır, ödəyir, yorulur… Amma yaşamır. Çünki zəlilər və zəlil qalmışlar yaşamağa qoymur!
Əgər doğrudan da ömrü onların üsuluyla hesablasaq, görəsən bizim başdaşımıza nə yazılar?
Burada bir adam yatır.
Ömrü altmış il çəkdi.
Cəmi yeddi ay yaşadı..Niyə,niyəsi də odu ki,bizdə ümid əvvəldən ölüb..
Bizdə insan bir gündə sınmır.Hər gün sınır..
Bizdə insan qocalmır, yavaş-yavaş köhnəlir.
Bir gün oyanıb anlayırsan ki, artıq sabahı gözləmirsən.
Sadəcə günün bitməsini gözləyirsən.
Ən qorxulusu da budur, insan yaşamadığını anlayır, amma yenə yaşamağa davam edir…
