Bilirəm bir çoxunuz qorxudan bəyənməyəcəksiniz..
Amma mən sizin «bəyən» iniz üçün yazmıram ki…
Sadəcə, «ürəkdən yük atıram».
***
Vaxta bir az var…
Mövzu bol, yerim rahat. Ofisimdəyəm. Doğma 28-in çıxışında.
Yanımda Kopernikdi, Qalileydi, bir də Nyuton.
Onlar mənə sübut eləməyə çalışır ki, dünya öz oxu ətrafında fırlanır.
Mən də onlara deyirəm ki yox, qağalar, dünya haqsızlığın ətrafında fırlanır.
Bax, gəlin sizə ömrünü kitablar arasında çürüdən, gecəsini-gündüzünü elmə, zəhmətə həsr edən minlərlə namuslu adam göstərim, hansı ki, adları heç it dəftərində də yoxdur. Amma iki kəlməni yerli-yerində deyəmməyən, vicdanın, adamlığın nə olduğunu bilməyən yüzlərlə Xəlil Rza demiş şəngülümlər var ki, kresloları zəbt eləyib. Ordan da öz olmayan ağlıyla insanlara dərs keçir
Onda da istər-istəməz şiş də yanır, kabab da.
Uzağa getməyək Milli Məclisdə quşlayan azmı deputatımız var,ağzı ilə dovşan tutan azmı nazirimiz var ?
Adamların ən böyük faciəsi yoxsulluq deyil. Ən böyük faciə nadanların iş başında olması və öz nadanlığını bilməməsidir. Belə adamlar irəli çəkildikcə, adamlıq geri gedir, vicdan susur, haqq yiyəsiz qalır.
Ən təhlükəli xəstəlik mənəviyyatın xəstəliyidir. Ən qorxulu adam mənəviyyatsız adamdır. . Bir cəmiyyətdə yalan hörmət qazanırsa, satqınlıq bacarıq sayılırsa, namus sadəlövhlük hesab edilirsə, orada artıq xəstə olan insanlar deyil, xəstə olan zamandır.
Ötüb- keçən adamlara baxıram, hamı yaşayır, amma az adam həyatın mənasını anlayır. Elə bil böyük bir tamaşanın içindəyik. Rollar dəyişir, səhnələr dəyişir, amma yalan həmişə baş rola pərçimlənib qalır.
Mənim ağrım şəxsi ağrı deyil. Mənim ağrım yaxşı adamların susub pislərə meydan verməsidir. . Haqqın ayaq altına atılmasına dözmək çox çətindir.
Ən ağrılısı da budur ki, haqsızlıq bizə indi yadlardan özgələrdən yox, özümüzünkülərdən gəlir. .
Nə günlərə gəldik, vicdanın mənası yox, namusun qiyməti yox,dürüstlüyün dəyəri yox. Ona görə də çoxları öz ruhunu ucuz qiymətə satır.
Nə etsələr də
Son hökmü xalqın yaddaşı verir. Rəhmətliyə rəhmət, lənətliyə lənət!
Tanış bir müəllim keçir, universitetdə işləyir, Allah qoymasa dosentdi..
Dayanıb salam verir.
Deyir nə var, nə yox. Deyirəm sağlığın.
-Yenə nə yazırsan?
-Haqsızlıqdan.. Başkəndimin durumundan..
Deyir:
-neynirsən e, başını-dişini ağrıdıb..
O məni, mən onu boş veririk..
Küçələr dəyişir, binalar yüksəlir, şəhərlər böyüyür. Amma insanların içi boşalırsa..
Onda bütün bunların nə mənası var Ağabala?
Daşdan şəhər qurmaq asandır, insanlıqdan cəmiyyət qurmaq çətindir. Çünki beton üçün sement lazımdır, cəmiyyət üçün isə vicdan.
Bəzən gecələr yata bilmirəm. Fikirləşirəm ki, görəsən gələcək nəsillərə bizdən nə qalacaq? Bu hündür binalarmı.. Bu dar yollarımı..
Bu mənasız tıxaclarmı.. Bir-birinə inanmayan, bir-birindən şübhələnən, bir-birinin uğuruna sevinə bilməyən insanların yaratdığı qorxulu vərdişlərmi?
Bilmirəm..
Bircə onu bilirəm ki, mən sizi sevirəm:
— Çalışın zamanın çirkabına bulaşmayın.
