Losman.ru saytı sinəsi sönmək bilməyən ocağa bənzər şair-yazıçı Ayaz İmranoğlundan həcmlə kiçik, amma, mənaca çox şirin nostaljik və emosional obraz yaradan üç kiçik nəsr nümunəsini və bir gözəl şeiri diqqətinizə çatdırır.
Ayaz İmranoğlu yazdığı hekayələrdə, o cümlədən, kiçik hekayələrində — 10-15 cümlə ilə istər həsrəti, istər sevginin böyüklüyünü şirin xatirələrin müşayəti ilə qələmə elə gözəl alır ki, oxucu qeyri-ixtiyari özü yaşayır o hissləri. Həmin həsrəti də, sevgini də oxucu öz ürəyində görür, sinəsində hiss edir.
Tarlada verdiyim söz
Anam həmişə tarlaya gecikərdi. Köməyi olmadığından altı oğlunun səhər erkəndən yeməyini verib, paltarlarınl geyindirib məktəbə yola salmaq elə də asan deyildi.
Kəndimizə təyin olmuş təhkimçi Həsən kişi xırmanda durub evlərə göz qoyurdu. O həmişə:
-Məhəmmədəlinin qızı, gün günorta oldu. Sən hələ də…
Anam kətmənini çiyninə atıb, yemək boxçası və termosu əlində tez tarlaya gedən yola üz tutardı. Mən dərsdən çıxıb ona köməyə gedəndə hələ də termosunda çay olardı. Bir loxma ağzıma atan kimi anam qardaşımı kürəyimə şəlləyəib:
-Dədə, qardaşın ağlayanda gətir əmizdirim, — deyib özü kətmən vurmağa gedərdi.
Vay onda ki, kürəyimdən qardaşımı yerə qoyam. Vay-şüvən salırdı ki, gəl görəsən. Həmin vaxt istədiyim qız köməyə yetərdi. O qardaşımı özü kürəyinə şəlləyib:
-Sən get oğlanlarla oyna. — deyib mənə azadlıq verərdi.
Mən də ona söz vermişdim:
-Böyüyüm, səni şəhərə aparacam, — demişdim.
Həqiqətən, o qızla bu şəhərdə 42 ildir birgəyik.
Mənim də atam vardı
Altmışıncı illərin hansı iliydi bilmirəm. Qış möhkəm şaxtalı keçirdi. Dəvəitirən gölündə yem axtaran quşların qanadları buz bağladığından qanad açıb, uça bilmirdilər.
Həkəri çayı da donmuşdu. Çay ətrafı kəndlərdə yaşayanlar Həkəriyə axışırdılar. Sahilinə gəlib çayın buzun sındırıb balıq tuturdular. Qağamla (atam) mən də getmişdik. Qağam adamlardan bir az aralıda özünə yer seçdi. Dizi üstündə oturub çay daşı ilə buz qatın sındırıb, dirsəyəcən qolun çırmalayıb əlini suya saldı. Əvvəlcə sınmış buzlardan təmizlədi açdığı yeri. Sonra bir-bir balıq çıxarmağa başladı. Ən çoxda qızbiləyi, şivid, göy karva idi. O balıqları buzun üstünə atdıqca, məndə kisəyə yığırdım. Deyəsən, buranın balıq kanı olduğunu bilirdi qağam. Xeyli balıq çıxartdı.
Hiss olunurdu titrəyir, amma büruzə vermirdi. Çünki danışanda sözləri qırıq-qırıq deyirdi. Ayağa durub əvvəlcə bir əlinin barmaqlarını dürmək kimi ağzına dürtdü, sonra ikincisini. Mənə baxdı. «Üşümədin ki…» — dedi. «Yox qağa» dedim. Əslindəsə buz üstündə durduğumdan, özü də rezin çəkmə geyindiyimdən təbii ki, üşüyürdüm. Amma qağamın əli, biləyi, sifəti qıpqırmızı olduğundan utandım deyəm «üşüyürəm»…
Bir kisə balığı eşşəyin üstünə atıb kəndimizə döndük.
…Neçə gün idi, qağam qızdırmadan od tutub yanırdı. Qonşumuz Nisə nənə türkəçarə ilə qağamı sağaltıqca, anam da balıq şorbası içirdib onu tərlədirdi…
Ürəyimlə söhbət
-Nə var, nə yox? Neynəyirsən bu dünyada? Axtardığın nədi, şair?!
-Mənim öz dünyam vardı. Bu dünyaya çaşıb gəlmişəm. Axtardığıma gələndə elə bilirəm ki, bu dünyada Allahın sözü itib. Mən o sözü axtarıram…
Amandı
Dolanır fəsillər, aylar,
Varlığım səni haraylar,
Qəlbimi sənsiz oyalar,
Əğyarı tutma, amandı.
Kül altda qoramı deyim?
Bəxtimə qaramı deyim?
Gəl sarı yaramı deyim…
Yas tutub batma, amandı.
Sitəmi bir az, az eylə,
Qışımı coşğin yaz eylə,
Nazlı yar, mənə naz eylə,
Yada eşq satma, amandı.
