Xoş, ətirli yaz səhəri idi. Günəş şüaları ağacların şehli yarpaqlarında bərq vururdu. Ağaclar körpə nəfəsi tək məstedici idi…
Sinəsinə bir dəstə gül sıxmış qızla rastlaşdım. O bir vaxtlar sevgili, sonrada nişanlı olduğumun qızıydı…
Sevgilimlə nişanlandıqdan sonra əsgərliyə getdim. Hərbi xidmətim Əfqanıstan da keçdiyindən müharibənin içindəydim. Və bir gün top mərmisindən ayağımı qəlpə dizdən aşağı apardı. Amputasiya olunmuş ayaqla əsgərlikdən təxris oldum. Nişanlım mənim bu halıma neçə gün göz yaşı tökdü…
Bir gün isə qonşuluqdakı oğlana qoşulub qaçdı. Anası neçə gün sonra nişan üzüyünü qaytaranda əl boyda kağız parçası da verdi. O yazmışdı: «Mən xoşbəxt olmaq üçün ailə qururam. Qulluqçu olmağa başqa qız tapın…».
…indi bu qızın xoşbəxt halı məni sevindirirdi. Gözləri ümid və arzu şəfəqi saçırdı.
-İlk bahar güllərini kim üçün dərmisən? — dedim.
Dinməsə də, gülümsədi. Mən yenidən:
-Yox a, anan üçündür?
-Yox…- dedi, kirpiklərini endirdi.
-Onda müəllimənə aparırsan!
Yanaqları daha da qızardı. Kirpiklərini qaldırmadan:
-Bu gün sevgilim xəstəxanadan çıxır,- dedi, -Onun üçün dərmişəm…
Az qaldı başımdan od püskürsün. Axı bu gün ax-madar oğlum uzun sürən xəstəlikdən sonra sağalıb evimizə gələcəkdi.
Qıza bir söz demədim. Ötüb keçdi. O, gülü yumşaq, titrək köksünə elə məhəbbətlə, elə ehtirasla sıxmışdı ki, sanki ürəyinə aparırdı…
