Bu gün görkəmli yazıçı-şair Əlibala Hacızadənin (1935–2009) anım günüdür.
Mən
Bu kövrək eşqimi, körpə eşqimi,
Bəsləyib böyüdüb qoç etmişəm mən.
Tanrım yazmışdı ki, bəxtim qaradı,
Tanrım yazanları heç etmişəm mən,
Könlümü vermişəm sənə, a dilbər,
Yolunda qurbandır bu can, bu gözlər,
Min bir əzab ilə ölsəm də əgər,
Demərəm ömrümü puç etmişəm mən.
Hicranlı, vüsallı dəmlər gözəldir,
Sevincli, nəşəli qəmlər gözəldir,
Bir gün eşidərsən bir xəbər gəldi,
Bu sənli dünyadan köç etmişəm mən.
Yanında
Gül nəfəsin gül qoxuyur, ay gülüm,
De gül nədir, çiçək nədir yanında.
Bu dünyada mələkdən də gözəlsən,
Huri nədir, mələk nədir yanında.
Nə qədər ki sən yoxlarsan, mən varam,
Nə qədər ki sən sevərsən yaşaram,
Bir gözələ göz ucuyla baxmaram,
Gözəl nədir, göyçək nədir yanında.
Sənsiz olsam, varlığımı sarar qəm,
Sənsiz olsam, bircə anda ölərəm,
Gözlərimi sənə qurban verərəm,
Bu can nədir, ürək nədir yanında.
Qəlbimin qanıyla yazmışam
Qəlbimin qanıyla yazmışam, gülüm,
Adını ömrümün varaqlarına.
O qara gözlərin nur çeşməsidir,
Bənzəyir dünyamın çıraqlarına.
Mən necə əl çəkim bir cüt narından,
O ağ bədənindən – quzey qarından,
Öpdükcə doymuram dodaqlarından,
Şəkər səpilibdir dodaqlarına.
Sənsiz yaşamaram mən bircə an da,
Yolunda qurbandır bu baş, bu can da,
Ömürdən qiymətli nə var cahanda?
Mən onu atmışam ayaqlarına.
Tapmışam ömrümün ağ gününü bil
Tapmışam ömrümün ağ gününü bil,
Xumar gözlərinin qarasında mən.
Səni görmək üçün sürünüb gəlləm,
Olsam, bu dünyanın harasında mən.
Eşqin varlığımda od qalayıbdır,
Dilim daim səni haraylayıbdır,
Qəlbini bir nadan yaralayıbdır,
Yaşaram qəlbinin yarasında mən.
Sənsiz yaman olur bilirsən halım,
Gözüm qan ağlayır, dönür əhvalım,
Qıyma ki, dayanım, qoyma ki, qalım,
Ömür yollarının yarısında mən.
