Xatirələrin izi ilə
Bir Axşam Ürəyindən Keçərsəm
Bir axşam pəncərəndən
Süzülər xəyallarım
Otağına səssizcə…
Bir axşam ürəyindən
Keçərsəm xəbərsizcə,
Yorğun xatirələrin
Kölgəsi tək… izsizcə…
Küləyin gətirdiyi
Ətrim sararkən səni,
Bəlkə də hiss etməzsən,
Bağlayarsan pərdəni.
Uzaqlarda bir qərib
Gecənin sükutunda
Gəzib sorarkən səni…
Mən tənha gecələrdə
Ulduzlara baxaram.
Sənin gördüyün göylə
Dil açıb danışaram.
Ən gözəl duyğuları
Sayrışan ulduzlara
Eşqdən medalyon kimi
Asaram aram-aram.
Sən də öz pəncərəndən
Boylananda yuxarı,
Ulduzlar gözlərinə
Baxar poçtalyon kimi.
Bilirəm, ayrılsaq da,
Bir günəşin nurunu
Bölüşürük hələ də.
Uzaqlarda olsaq da,
Bilirəm, ikimiz də
Hicranlı gecələrlə
Görüşürük hələ də.
Bir çiçəyin qoxusu
Nəfəsinə dolanda,
Səbəbini bilmədən
Kövrələrsən bir anda.
Bir mahnı eşidilər,
Dinlərkən nəğməsini,
Anlamazsan nə üçün
Tutarsan nəfəsini.
Bəzən sevmək əl tutmaq,
Çiyin-çiyinə durmaq,
Bəzən bir ömür boyu
Bir karvanın ardından
Baxıb boynunu burmaq.
Bəzən qovuşmaq deyil,
Yolları gözləməkdir.
Sevdiyinçün hər şeyi
Sevib əzizləməkdir.
Əgər bir gün yağışlı
Bir payız axşamında
Məni xatırlatsalar,
Bil ki, həsrət baxışlı
Bir şair şeir yazır
Həsrətin ilhamında.
Bil ki, səni çox sevən
O adam dəyişməyib.
Vaxt saçına dən salıb,
Amma o pak sevgini
Ürəyindən silməyib.
Hələ də bir zikr tək
Səni pıçıldar dili.
İkimizin yerinə
Dərdimizi çəkir tək.
Hələ hırçın ləpələr,
Ümidinin sahili…
Çünki ülvi məhəbbət
Nə qovuşur, nə bitir.
Sadəcə saf sevgilər
Ümid qanadlarında
Uçur və gözdən itir.
Sadəcə insan ömrü
Sevgi tək uzun olmur,
Əriyir, sona yetir!
Kənd xatirələri
Fikrə qərq oluram yenə bir anlıq…
O köhnə axşamlar yadındadımı?
Kəndə tez çökərdi alaqaranlıq…
Günəş qürub edib, qaş qaralardı,
Dağların üstünü duman alardı,
Çökərdi hər yerə yorğun bir sükut.
Bir evə yığışıb yaxın qonşular,
Şirin əhvalatlar danışardılar…
…
Qonub pəncərəyə çayın buxarı,
Donduqca çəkərdi buz naxışları…
Ağsaqqal kişilər yadındadımı?
Sarıb istəkana qart əllərini,
“Ruset” yollarından danışardılar…
Bir-bir nəql etdikcə əməllərini,
Gah üzülərdilər, gah coşardılar.
Rusetin şaxtalı gecələrindən,
Çətin günlərindən, xoş günlərindən
Kimsə danışardı: “Bir dəfə üç gün
Ac-susuz yatmışıq avtovağzalda…”
Başqası deyərdi: “Günlərdən bir gün
Filankəsi gördük tanınmaz halda…”
Gözləyirdik görək hər hekayənin
Hansı faciəyə çıxacaq ardı.
Bir onu bilirdim: hər xatirənin
İçində bir hüzün, bir acı vardı…
Ağbirçək nənələr yadındadımı?
Yığışıb qız-gəlin ətraflarına,
Qulaq asardılar xoş gaplarına.
Yun ətri gələrdi ipək əllərdən.
Nağıl danışardı minbir gecədən,
Pəri qızlarından, uzaq ellərdən.
Nağıl qəhrəmanı cırtdan adamlar
Lampa işığında böyüyərdilər,
Divarda gəzişən qara kölgələr
Uşaq ağlımıza qorxu verərdi.
Çöldə külək əsər, itlər hürərdi,
Otaqda bir yandan peçin istisi,
Bir yandan nağılın həyəcanıydı…
Bir yanda lampanın qara tüstüsü,
Bir yanda söhbətin şirin anıydı…
Kəndin ortasında, bulaq başına
Qızlar yığışardı, yadındadımı?
Gülüş qarışardı suyun səsinə…
Quşlar cəh-cəh çəkib cavab verərdi
Kənd gözəllərinin zümzüməsinə…
Oğlanlarsa kəndin orta yerində
Çilingağac oynar, aşıq atardı.
Qalib gələn qəşş eləyib gülərdi,
Uduzan oyuna çığal qatardı…
Kəndin o günləri nə xoş keçərdi…
Bir də xatirəmdən silinməyən şey —
Uzel radiosunun xısın səsiydi.
Sabahdan axşama oxuyardı hey,
Çağlayan həyatın bir nəğməsiydi…
Bir muğam dəstgahı, bir el havası —
Ruhun dərmanıydı, dərdin dəvası.
Analar sac üstə yuxa salardı,
Axırda fəsəli bərəkətiydi.
Göy-göyərti, pendir büküb dürməyə
Həkk gəlmək doyulmaz bir ləzzətiydi.
Qapıdan boylanıb diqqət çəkmədən,
Bir tikə qənd alıb qaçan balaca —
Deyərdin dünyanın ən varlısıdı.
Eh… o keçən günlər sanki yuxuydu.
İndi nağıllar çox, dinləyənmi var?
Deyəsən biri var, biri yoxuydu…
İndi min xatirə bir gerçək etmir.
Köçüb şəhərlərdə ömür sürürük,
Bir kənd xatirəsi bir ömrə yetmir.
Düzdü, heç bir evin lüstrlərində
Köhnə lampaların tüstüsü yoxdur.
Heyif, yığışmırıq çevrələrində,
Çünki lampaların istisi yoxdur.
İndi nə o çaynik elə qaynayır,
Nə də telefonsuz uşaq oynayır,
Uşaqlar da qlobalda yarışır.
Evdə təkcə mənim yuxum qarışır.
Yenə köhnə evə yığışır hamı,
Yenə ağsaqqallar nəsə danışır.
Nənəm mənim üçün əlcək toxuyur…
Pəncərə önündə radyo oxuyur.
Yenə gözlərimi yumub yatıram,
Ölən pişiyimin mırıltısında
Acılarım dinir, hüzur tapıram
Kəndin bulağının şırıltısında.
Hələ də o kəndin cığırlarında
Bir nakam məhəbbət məni gözləyir…
