Azərbaycanda, əlbəttə, azsaylı da olsa, qadın sənətkarlarımız var. İstər ədəbiyyatda, istər musiqidə, istərsə də filmdə bir neçə həqiqi sənətkar adı çəkmək olar.
Ancaq məhz Mehriban Zəkinin adını qəsdən deməmək lazımdır. Ümumiyyətlə, sənətdə ona qarşı qərəzli mövqedə olmaq müstəhəb əməllər sırasındadır, birbaşa sənətin xeyrinədir.
Çalışmaq lazımdır ki, Mehriban Zəki uzun müddət yaddaşlardan silinsin və qəfil xatırlayanda deyəsən ki, bıyy, həə, o da var imiş.
Qəribədir ki, hətta Mehriban Zəki qadın sənətçilər içində ən məşhur olanlardandır. Ancaq nahaq. Heç bilmirsən ki, niyə? Sözsüz, o, hər şeydən əvvəl “Yuğ teatrı”nın özü də bilmədən şişirtdiyi adamlar sırasındadır.
Fəqət buna baxmayaraq, heç Yuğ teatrı da onu tam xilas edə bilməyib. Sevindirici haldır ki, Mehriban Zəki cəmi bir rol ilə belə sənətdə möhürünü vura bilməyib. Heç olmasa, cəmi bir rolu belə tutsaydı, forsu heç bir səhnəyə sığmazdı. Ümid edək ki, indən belə də alınmayacaq. Daha dəqiq, heç indən belə lazım da deyil.
Adətən, Mehriban Zəkini tərifləyən adamlar məharətli rollarını yox, daha çox gözəlliyi, siması və gördüyü digər işləri vurğulayırlar. Neyləsinlər? Hansı rolunu deyib ağlasınlar? Bütün hallarda nəsə demək lazımdır axı.
Yəni ona sənətçi olaraq sənətkar tərifi yox, qadın olaraq gözəl, cavan qala bilən və s. kimi komplimentlər deyilir. Ancaq Mehriban xanım özü bunu sənətinin tərifi kimi qəbul edir. Eybi yox, təki can sağ olsun.
Heç kim elə bilməsin ki, Mehriban Zəki adı adama heç nə ifadə etmir. Əksinə, edir. Məsələn, Mehriban Zəki deyəndə adamın ağlına həm də Ramiz Rövşən fanatı olan bir xanım gəlir. Bəlkə də, Mehriban Zəki həm də özünü Ramiz Rövşənin yanında dayana-dayana təsdiq etmək istəyir. Bir çox adam Ramiz Rövşənin şöhrətinin fonunda bilib ki, sən demə, belə aktrisamız da var.
Digər tərəfdən, bu gün həm də kimlərsə Mehriban Zəkinin fanatı olmalıdırsa, belə bir şey yoxdur. Burada da kimisə qınamaq olmur. Təsəvvür edin, kimsə onun fanatı olur və deyir: Ramiz Rövşən fanatının fanatıyam.
Ümumiyyətlə, qadının iki şeyinə dözmək çətindir. Birincisi, “dır-dır”na, ikincisi, pafosuna. Əgər obrazlı bənzətmə etsək, Mehriban Zəki qadın aktrisaların Fəxrəddin Manafovudur.
Qəribədir ki, Mehriban Zəkidə qadın yox, məhz əttökən kişi pafosu var. Bir çox məqamlarda hətta Mehriban Zəkinin kişi pafosu Nurəddin Mehdixanlının, Ağalar Bayramovun da pafosunu döyə bilər.
Mehrihan Zəki təkcə səhnədə yox, ədəbiyyata, musiqiyə də sardısıdıcı zərbələr vurur.
Bir də görürsən, oynadığı rollardan da pis-pis oxumağa başlayır.
Mehriban Zəki elə bilir ki, Ramiz Rövşəni çox istəyəndə, onunla tədbirlərə gedəndə şeir demək lazımdır.
Bu səbəb, yenə şeirlər deyir. Əlbəttə, pis-pis. Yeganə adamdır ki, dünyanın ən kədərli şeirini də desə, adamın içində heç nə tərpənmir.
Dünyanın ən həssas adamı da gələ, onun dediyi bir kədərli şeirə göz yaşı axıtmaz, heç dolmaz gözləri, üzündə heç bir ifadə yaranmaz.
Eynilə Mehriban Zəki özü şeir deyəndə heç nə ifadə etmədiyi kimi.
Orxan Saffari
