Bəlkə
Həyat — qədəh hər insanın əlində,
Saqisi var — bir gün qəflətdən gələr.
Heç bilmədən içər nə var badədə,
Kimə zəhər, kimə şərbətdən gələr.
Kimə zəhər ilac olar dərdinə,
Kimə şərbət şəkər olub, dərd edər.
Bəzən isə alma düşər bəxtinə:
Kimə lənət, kimə rəhmətdən gələr.
Alma görüb, axtarar son nağılda,
Amma fikri ağacdakı ilanda.
Bir kağızı sol əlindən alanda,
Anlayar ki, qədər — niyyətdən gələr.
Və bir də mən, bu ömrün bir çağını
Zənn etdim ki, bildim həyat ağını.
Bu şeir də adicə söz yığını —
Həyat özü ulu hikmətdən gələr.
Dünya — Ümman, bizlər kiçik qayıqdıq.
Uzaqlarda Vətən qoyub, ayrıldıq.
… «Bəlkə bu yerlərə bir də qayıtdıq»:
Mən uzaqdan, babam — Cənnətdən gələr.
Təzə top
Qəlbimdə incidim güzgüdən o gün,
Baxanda, gözümə sataşdı ağ saç.
Yadıma düşmür ki, nə vaxt böyüdüm?
Dünən ki oynardım axı gizlənpaç.
Axı o günlərdə dəlilər kimi
Həyətdə səs-küylə top oynayardım.
Bəzən də qırardım evdə şüşəni,
Anam əsəbləşib, küncə qoyardı.
O gün də təzə bir oyuna baxdım,
Almaqçün atamdan pul da istədim.
Evə çatandasa… qapını açdım,
Qızım «ata» deyib, üstümə gəldi.
O anda ad günüm yadıma düşdü:
Üç, iki yazmışdı tordakı şamlar.
Saç hara tələsir? — bu nə vərdişdi?
Otuzu saymasaq, iki yaşım var.
Otuzu saymasaq dünya dağılmaz.
İsanı satıblar otuz qəpiyə.
Zaman ki hissizdir, zaman acımaz:
Ürəksə top istər oynamaq hələ.
Dünya başdan-başa ucsuzdur bəlkə,
Ancaq o dünyada doğma küncüm var.
Anam, topdan göz ol, qurbanam sənə.
O topla hələ də oynayasım var.
Yox, qəti küsmürəm mən o aynadan.
Bu otuz eyləyib məni ərköyün…
…Ana, az qalsın ki, çıxmışdı yaddan,
Qızıma təzə top almışam o gün.
