Qoyaq
Vallah, başımızda o qədər dərd var,
Yüz çalma bağlayaq, yüz papaq qoyaq.
Dil, ağız cəhənnəm, qulaq var, göz var,
Gərək hər deşiyə bir barmaq qoyaq.
Cəmimiz on milyon,sayda belədir,
Kef çəkən kef çəkir, fayda belədir,
Eh, qanun, göstəriş, qayda belədir,
Sürünək… adını yaşamaq qoyaq.
Doğrunu qısnayaq, yalanı öyək,
Haqlını susduraq, dinəni döyək.
Bütün quldurlara Koroğlu deyək,
Büdcənin adını Qarabağ qoyaq.
Dəyişək qaydanı kəntdi- şəhərdi,
«Çubuş»* var, soğan var, unudaq dərdi.
Bu aşı, halvanı, xeyirdi-şərdi,
Yığaq süfrələrdən, bol «Araq» qoyaq.
Bu fikir kiminsə gəlmir ağlına,
Düşmən məqam gəzir çəkilib qına,
Beş altı mollanın lap acığına,
Gəlin ölüləri baş-ayaq qoyaq.
Demədik, torpağın zor yeri qalsın,
Yağını əmdiniz, şor yeri qalsın,
Öləndə bizə də gor yeri qalsın,
Bir ovuc gözlərə boz torpaq qoyaq.
Çıxaq ki, qapıya yadlar ötməsin,
Yazaq ki, pozaq ki, izlər itməsin.
Bu vətən bizimdi, hamı getməsin,
Heç olmasa yurdda bir çıraq qoyaq.
Mən kiməm
Sənə vətən dedim, can qurban dedim,
Ürəyim, ciyərim, canım mən kiməm?
Nə Türk kimi Türkəm… nə Tat kimi Tat,
Ay soyum, ay köküm, qanım, mən kiməm?
Hörmətin gözümün , qaşımın üstə,
Adım yazılacaq daşının üstə,
Yellənir bayrağın başımın üstə,
Şərəfim, şöhrətim, şanım, mən kiməm?
Düşmüşəm dünyanın cənnət yerinə,
Badımcan yeyirəm yağ-ət yerinə,
Azəri yazılıb millət yerinə,
Ay adım, soyadım, sanım, mən kiməm?
Dinirəm, başımda zaval dayanır,
Susuram, belimdə babal dayanır,
Nökər lal dayanır, qul lal dayanır,
Ay ağam, sultanım, xanım, mən kiməm?
