Ədəbiyyat

Bibimgilə nə vaxt gedirəm, əri Xanbala dayı köhnə qırıq bir radionun üstündə əlləşir. Özü də necə?

Nəcib Məhfuz-Ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatı laureatı Zir-zibilli bu böyük həyətdə cəmi bircə palma ağacı

Babam bir gün mal nobatından qayıdanda gödəkçəsinin cibindən bir balaca dovşan çıxarıb mənə verdi.

Hər məhəllənin dalanı olmalıdır. Məhəllə insan bədəninə bənzəyir. Dalanlar damarları xatırladır.

Qız pəncərə arxasında oturub gecənin küçəni necə fəth etdiyinə baxırdı. Başını pərdəyə söykəyəndə burnu

Əgər Rüstəm kişi sözünün üstündə möhkəm durmasaydı, yəqin qız toyuna da zurnaçı çağıracaqdılar.

On beş yaşlı Yoko evə qayıdanda rəngi-ruhu ağarmışdı. – Başım ağrıyır. Dəhşətli bir şey görmüşəm.

Yəhya bəy Dilqəm — Təxminən XVIII əsrin sonu – XIX əsrin 1-ci yarısında Şəmkir rayonunun Dəllər-Cırdaxan

Od insanı yandırıb külə döndərir, su batırır.  Od insanı soyuqdan qoruyur, su insanın yanğısını söndürür.

– Boy, boy xoş gördük, ay Savet kişi! Şura arvad nətərdi? Oktyabr neynir? Aprel nağayrır? Üzüm ayağının